A slice of perspective

Text by Sabine Winters (for dutch scroll down)

– the realms of Malou

The city is a spectacle, a cacophony of odours, illuminations, and sounds. The city, swarming with people, where snippets of conversations are picked up and taken home by strangers. The city, which is in constant flux and where something always escapes one’s attention. The city acts as the grandiose décor for a sloppy and haphazard mise en scène, and it is precisely within this pandemonium of occurrences that Malou spots untold stories; what might appear as uninteresting and abject to us, is placed front and centre in her work. 

In her work, Malou uses found objects sourced from the streets; a gold-coloured candy wrapper, plastic flowers pulled from the dumpster, fragments of a conversation. For many, such objects might seem worthless, and such events plain boring. Then again, why is something labelled as ‘worthless’ or ‘uninteresting,’ and who, in fact, gets to determine this? This is a question we fail to ask ourselves regularly, which is reflected in Instagram’s endless feed of famous monuments and exotic locations; might it be possible that the true spectacle unfolds right before our eyes just as we go about our daily lives? The things and situations that might appear as mere trifles to the untrained eye are precisely the foundations of Malou’s artistic practice. For her, beauty is sheathed in the triviality of things and situations she encounters on the street. She uses found objects, events, and images as portals to another realm.

Where Instagram presents us with an endless feed of snapshots of famous monuments, Malou simply takes to the street to find the real spectacle; down an alleyway off the main road, a white laced curtain dances in the wind, flapping from the open window of an apartment block.

Malou carefully selects a tiny slice of reality and brings it to the fore. With this gesture, she invites us to (re)consider the ways in which value is assessed; why are some substances deemed more valuable than others? Simply asking this question out loud allows us to distance ourselves from the (social) constructs that shape our society and the ways in which value is produced; in the blink of an eye, everything might appear to be either worthless or, in fact, invaluable!

By adopting a critical approach towards her own values and principles throughout the production process, her practice simultaneously becomes a form of self-investigation. For every decision during the creation of a work is informed by subjective value allocation, which is contingent upon prevailing—and often contesting—convictions of beauty and ugliness. Weighing up these convictions against one another and drawing personal conclusions is not only part and parcel of her work and practice, but furthermore urges her audience and colleagues to do the same. Malou divulges her answers in morsels; they might be collaged works that imply a hidden narrative; the work titles that function as a kind of associative umbrella; or a precise naming of the materials used. With these, Malou encourages the viewers to use their imagination. Without trying to impose her own perspective, Malou gingerly invites us to contemplate the nature of value allocation.

“I want to share the desire that imagination can summon, to draw attention to the unseen. In the best case scenario, I hope to impart a person with a different view on the world. That is the purpose of my work; it’s what I do, what constantly occupies my mind. I believe that the world would become a more beautiful and better place if everyone adopted a more receptive and open minded view.”

——-

Stukje realiteit. 

– de werelden van Malou 

De stad is een groot spektakel, een kakofonie van geur, licht, en geluid. De stad, waar het krioelt van  de mensen en vlagen van gesprekken mee worden genomen door vreemden. De stad, waar het altijd beweegt en waar er altijd iets aan de aandacht ontglipt. De stad is het decor voor één grote slordige, en onbedoelde mis-en-scene. Maar juist in deze chaos van gebeurtenissen, ziet Malou met haar kunstenaarsoog het onvertelde verhaal; het op het eerste gezicht oninteressante en onooglijke krijgt in haar werk een podium. 

De gevonden voorwerpen die Malou gebruikt in haar werk vindt ze op straat; een gouden snoeppapiertje, plastic bloemen uit de vuilnis, of flarden van een gesprek. Het zijn voor veel mensen nogal waardeloze objecten of oninteressante situaties. Maar wat is dat dan precies ‘waardeloos’, of ‘oninteressant’, en wie bepaalt dit? Een vraag die we onszelf  te weinig stellen, want waar heel Instagram dezelfde plaatjes schiet van het ene na het andere monument of verre vakantieoord, zou het t het ware spektakel zich misschien wel even zo goed voor onze neus op straat kunnen afspelen? Het zijn voor Malou júist de dingen en situaties die voor het alledaagse oog oninteressant zijn, die de basis vormen voor haar werk. Voor haar zit schoonheid zit besloten in de betekenisloosheid van de dingen en situaties die ze op straat tegenkomt. Ze gebruikt voorwerpen, situaties en beelden die ze vindt,  als toegangspoorten tot nieuwe werelden. 

Waar heel Instagram dezelfde plaatjes schiet van het ene monument na het andere,  bevindt het ware spektakel zich voor Malou gewoon buiten op straat; in een steegje achter de hoofdstraat waar een raampje open staat van een flatgebouw en een wit kanten gordijntje wappert door de wind.

Malou selecteert een stukje realiteit en maakt er een nieuw framework omheen waardoor ze ons laat nadenken over onze waardebepaling van materiële zaken; waarom zijn bepaalde stoffen waardevol en andere niet?  Alleen al op het moment dat je deze vragen gaat stellen, neem je afstand van de (sociale) constructies waarmee we onze samenleving vorm hebben gegeven en ons leven nut geven; dan wordt opeens alles waardeloos óf misschien juist wel waardevol! 

Bovendien is haar werk een vorm van zelfonderzoek waarbij ze tijdens het maakproces ook haar eigen waarden en normen kritische onder de loep neemt. Want welke beslissingen je maakt tijdens het maken van een kunstwerk, ligt ook aan welke mening of opvatting je waarde hecht; en welke opvatting over wat mooi of lelijk is weegt nu eigenlijk zwaarder dan de ander? Dit is niet alleen een vraag die binnen het werkproces van Malou de ronde doet en waar ze antwoord op formuleert door middel van haar werk, maar ook dé vraag die ze indirect aan haar collega’s én aan de toeschouwer stelt. De brokjes antwoord die Malou geeft zijn minimaal; soms zijn het collages van werkjes die je aansporen om een verhaal te verzinnen, soms zijn het de titels van het werk die dienen als associatieve paraplu, of de benoeming van het gebruikte materiaal. Het zijn aansporingen waarmee Malou de deur naar onze fantasie openzet. Zonder haar realiteit aan ons op te willen dringen, nodigt Malou ons op subtiele wijze uit om na te denken over (het) waarde(loze).

Tekst door Sabine Winters